ایمپلنت دندان های قدامی و مسائل کشیدن زود رس دندان ها

خبرنگاران: در این مطلب با بهره بردن از دانش و توانایی دکتر وحید عارفی دو موضوع مهم رو مورد آنالیز قرار دادیم. موضوعاتی که مطمئناً دغدغه بسیاری از شما عزیزان است و میتوانید با خواندن آن ها اطلاعات مفید و دقیقی درباره ایمپلنت و کشیدن دندان ها به دست بیاورید تا با تصمیم های درست و مبتنی بر دانش روز، از مسائل عدیده ای که ممکن است در آینده به سراغ شما بیاید، پیشگیری کنید.

ایمپلنت دندان های قدامی و مسائل کشیدن زود رس دندان ها

ایمپلنت یک مرحله ای دندان های قدامی

موضوع اول مطلب کاشت ایمپلنت به عنوان جایگزینی برای دندان های قدامی یا دندان هایی است که در نمای صورت تأثیرگذارند. یکی از مسائلی که همواره برای افراد در ضوابط اجتماعی مطرح بوده، نقیصه های دندان های قدامی و دندان هایی است که در طرح لبخند و زیبایی و ظاهر افراد بسیار مؤثر هستند، که اگر دندانی دچار مسئله ای شد، مسئله ای که قاعدتاً غیرقابل ترمیم باشد، در چنین شرایطی از طرف دندانپزشک توصیه می شود که این دندان باید از مکان خود خارج شود، چرا که کارآیی لازم را ندارد و تاثیری در یاری به ظاهر و همچنین عملکرد آن ها نخواهد داشت.

معمولاً در این مواقع این دندان ها یا دچار مسائل عفونی شده اند که عفونت ها معمولاً در ناحیه فوقانی ریشه اتفاق می افتد و به دلیل فعالیت میکروبی چاره ای جز خروج ریشه نیست، یا که این دندان ها دچار حادثه های مختلف شده اند؛ حادثه هایی مثل شکستن در مقاطع مختلف دندان، در اثر ضربه ها و تصادف ها و نیز سابقه دندان از نظر ضعف ریشه و مسائل عدیده ای که در طول سال های گذشته داشته است.

در گذشته برای خروج چنین دندان هایی افراد با این مشکل بزرگ روبه رو می شدند که تا زمانی که مکان آن دندان بتواند با یک مشابهی جایگزین شود، چه شرایطی خواهد داشت و آیا شخص باید مدتی بی دندانی را تحمل کند؟ در دهه 70 میلادی بود که دو نفر اولین بار ابتکار جایگزینی هم زمان یک دندان را در ناحیه قدامی انجام دادند.

این اشخاص که نام شان شولت و هایک بود، در حدود سال 1976 میلادی دست به این ابتکار زدند و توانستند روش جایگزینی های دندان به صورت هم زمان و بدون فوت وقت را آغاز نمایند.

البته این روش احتیاج به پژوهش بیشتر داشت و تا دهه 90 میلادی هم چنان به صورت عمومی به کار گرفته نمی شد. از دهه 90 میلادی که دانشمندان توانستند با پژوهش های مختلف به اثبات برسانند که انجام چنین کاری، عملی و ماندگار است، این موضوع جنبه جدی تری پیدا کرد و در عملکرد رشته دندانپزشکی به عنوان یک روش بسیار کاربردی و کاملاً جوابگو به کار گرفته شد.

حال در انجام این روش، زمینه اولیه باید چگونه باشد تا بتوان شخصی را دعوت به درمانی اینچنین کرد و به طور هم زمان و در یک مرحله، شخص با دندانی از بین رفته و ناکارآمد وارد یک محیط دندانپزشکی شود و در همان زمان دندان معیوب خارج شده، جایگزینی از جنس تایتانیوم، یک ایمپلنت مناسب در مکان ریشه آن دندان به کار گذاشته شود و به طور هم زمان دارای یک تاج خارجی جهت حفظ ظاهر دندان شود.

در این مواقع ابتدا باید عفونت ها و فعالیت های میکروبی را تشخیص داد. این عمل فقط در دندان هایی قابل انجام است که بحث عفونی و میکروبی نداشته باشند، چرا که اگر در محیط یک ریشه دندان عفونتی وجود داشته باشد و میکروبی در آنجا فعال باشد، با کارگذاری یک جسم خارجی و یک ایمپلنت خارجی در آن مکان، آن فعالیت میکروبی ادامه خواهد یافت و اجازه جذب ریشه جدید را نخواهد داد؛ بنابراین در این روش فقط ریشه هایی که دارای فعالیت عفونی نباشند می توانند شرکت نمایند.

برای خارج شدن یک ریشه دندان قدامی، ابتدا مسئله ای که به وجود می آید، خروج یک ریشه روی استخوان پیرامون است. استخوان پیرامون بسیار حائز اهمیت است چرا که در اثر خروج یک ریشه بدون دانستن تکنیک لازم، استخوانی که شاید پهنای آن در برخی موارد کمتر از یک میلیمتر باشد، دچار شکستگی شده و اگر چنین اتفاقی بیفتد، موفقیت چنین درمانی را به مخاطره خواهد انداخت. لذا در این روش ایمپلنت، برای خروج ریشه باید بسیار دقیق عمل کرد.

یعنی در این روش دندانپزشک جراح پیش از هر چیز باید با تکنیک مورد احتیاج این شیوه آشنا بوده و دارای مهارت مورد احتیاج برای انجام آن باشد. برای خروج ریشه باید حتماً یک عمل جراحی انجام شود، منتهی این جراحی، جراحی گسترده ای نیست. از این جهت به آن جراحی گفته می شود، چون بایستی تا حدودی اطراف چنین ریشه ای با روش هایی باز شود و پس از باز شدن و نمایان شدن مرکز مورد نظر، با ابزار به خصوص و روش های خاص، این ریشه به آرامی از مکان خود جدا شده، الیاف مربوطه گسسته شوند، الیافی که ریشه ها را به مکان داخلی استخوان بسط می دهند و پس از گسستگی این الیاف، ریشه کم کم با ظرافت خارج می شود.

آنچه که باقی می ماند مکانی است به نام ساکت یا صندلی ریشه در استخوان که آن هم باید توسط روشی کاملاً پاک سازی شده و بر اساس طول ریشه دندانی که از مکان خارج شده، یک ایمپلنت از جنس تیتانیوم انتخاب شود که بتواند از استخوان پایه که در بخش فوقانی مکان ریشه قبلی واقع شده است، برای استحکام بیشتر ایمپلنت استفاده شود.

در زمانی که ریشه فضای خود را آماده دارد، با تعدادی دریل های ظریف، استخوان پایه باز شده و ریشه در صندلی خود به صورت ایمپلنت بلندتری قرار می گیرد. در زمانی که از استحکام کافی ایمپلنت در استخوان پایه مطمئن شدیم، می توان بخش سطحی را با بخیه های کوچک بست و آنچه که باقی می ماند، دهانه ایمپلنت بیرون از لثه است و قطعات پروتزی که شکل ظاهری دندان را تشکیل می دهند، نصب شده و دندان مربوطه با شکل موقت ساخته شده و روی آن قرار می گیرد.

این روش در یک مرحله انجام می شود و احتیاج به کار بیشتری ندارد و شخص با دندان جدید از مرکز خارج می شود. این نکته بسیار ضروری است که تا زمانی که انسجام لازم ایمپلنت به استخوان و پیوند قطعی آن تشکیل شود، معمولاً زمانی در حدود 40 تا 50 روز برای دندان های قدامی ضروری است و در این دوره، تاج مورد نظر که ظاهر دندان را تشکیل می دهد، به صورت موقتی نصب می شود. پس از 40 تا 50 روز تاج موقت برداشته و یک تاج جدید که به صورت دائمی خواهد بود، روی مرکز نصب می شود و دندان قابل استفاده است.

از نظر تکنیک، روش جایگزینی محل ریشه با ایمپلنت به صورت هم زمان، به دو روش تقسیم می شود. روش جراحی یا روش فلپ و روش غیرجراحی یا فلپلِس. انجام هر کدام از این روش ها بستگی به شرایط آن ریشه مورد نظر دارد. در ریشه هایی که اصولاً میزان استخوان اطراف ریشه کافی نیست یا ریشه دچار لقی و سستی شده است و یا لثه اطراف به دلایلی ملتهب و از مکان خود جدا شده، ناچار بایستی عمل جراحی یا فلپ را انجام داد تا بتوان به وضوح محل جراحی را رؤیت کرد و ساختمان اطراف ایمپلنت جایگزین را به صورتی که در آینده دارای استخوان کافی و لثه مناسب باشد، طراحی کرد.

اما در ریشه هایی که لثه و استخوان دارای هیچ گونه نقیصه ای نیستند، می توان با روش خاص خود، بدون عمل جراحی و فقط از طریق ابزار مخصوص، ریشه را خارج نمود و هم زمان ایمپلنت مورد نظر را در صندلی ریشه قرار داد. در این روش هیچ گونه جراحت و یا خونریزی اتفاق نخواهد افتاد و معمولاً درد کمی خواهد داشت و راه ساده تری است.

کشیدن زودرس دندان ها

این مطلب معمولاً زیاد مورد بحث قرار نمی گیرد به خاطر اینکه اغلب در مقالات و آگاهی رسانی های رشته دندان پزشکی به این نکته که نبودِ یک دندان از سنین پایین در یک فرد چه مجموعه ای از مسائل را فراهم می نماید معمولاً مورد اسقبال افرادی که در این زمینه بحث و تبادل نظر می نمایند قرار نمی گیرد و بیشتر صحبت از نحوه بازسازی و یا جایگزینی و روش های چگونگی دارای دندان شدن را بیشتر مد نظر دارند. اما از نظر جامعه نگر باید این اطلاع رسانی به افراد مختلف چه والدینی که فرزندانشان دچار مسائل دندانی می شوند و چه خود افرادی که به سن بلوغ رسیده اند و یا بالای 18 سال هستند شاید به دلایل مختلف که این دلایل می تواند عدم داشتن آگاهی، مسائل مالی، راهنمایی¬های اشتباه از طرف دندان پزشکان و ... باشد، بی محابا و با بی مبالاتی دندانی را به دلیل نقیصه ای که شاید قابل جبران باشد از جای خود خارج می نمایند.

اما چه اتفاقی می افتد وقتی یک دندان بی دلیل و زودرس از جای خود خارج می شود؟

اصولاً دندان ها در هر فک دارای یک نسبت همسایگی و تقابل هستند و این همسایگی و تقابل دندان هاست که مکانیزم ارتباطی و عملکرد دندان ها را تعریف میکند. به طور مثال اگر دندانی در فک بالا وجود دارد که هنگام جویدن و بستن فکین با دندان مقابلی که مشابه خود و به میزان حجم و مقاومت این دندان است در فک مقابل برخورد می نماید و هدف طبیعت از این تقابل عمل گرایندینگ یا خرد کردن یا فشار دادن قطعه های غذایی برای انجام عمل مستیکیشن یا جویدن به جهت آماده سازی مواد غذایی برای ورود به بخش گوارشی هستند، اگر چنین دندانی وجود نداشته باشد در تقابل، دندانی که متقابل خود را نمی بیند اصولاً دچار مسائل مختلف می شود.

مکانیزم ثبات دندان ها بر اساس نیرو های متقابل تنظیم و موازنه می شود، به این مفهوم که دندان ها با نیرو های وارده بر خود در صندلی خود باقی می مانند و مکانیزم تغذیه و ارتباطات جانبی خود را حفظ می نماید، اما اگر دندانی دندان متقابل نداشته باشد، رفته رفته از جای خود خارج شده و انساج اطراف را با خود خارج می نماید، این در درجه اول باعث خروج ریشه های دندان که با سطح عاجی پوشیده شده و عاج جسمی نرم و آسیب پذیر است و همچنین حساسیت بسیار بالایی دارد همراه است که ایجاد درد در اثر حساسیت و همچنین آسیب های به سطح ریشۀ بیرون آمده باعث از بین رفتن دندان دیگری می شود.

گذشته از آن اطراف دندان خالی جایی که دندان کشیده شده، دندان های همسایه به دلیل نداشتن تکیه گاه در طول زمان از جای خود حرکت می نمایند، اما این حرکت به سمت فضای خالی یک حرکت عمودی نیست بلکه یک حرکت مورب است و این سبب کج شدن دندان به سمت ناحیه خالی می شود که این مورد ایجاد تحلیل استخوان اطراف دندان مورد نظر میکند و خودِ این دندان هم دچار بیماری لثه و انساج اطراف می شود.

مورد دیگری که خالی بودن جای یک دندان ایجاد می نماید، تحلیل و یا کاهش ابعاد استخوان منطقه است که از ابعاد طولی، عرضی و همین طور ارتفاع این تغییر به قدری است که بر حسب گذشت هر یک سال ممکن است در حدود 1 میلی متر تحلیل ایجاد شود این در حالی است که عرض یک استخوان در مکان یک دندان خلفی به طور مثال نهایتاً در حدود 10 تا 12 میلی متر است؛ بنابراین اگر چیزی در حدود 5 سال یا 10 سال دندان جای خالی داشته باشد، در این مرکز استخوان به مقدار زیادی کوچک شده و اگر شخص تصمیم به جایگزینی منطقه با دندانی از جنس تیتانیوم از ایمپلنت های معمول بگیرد، ممکن است این کار عملی نباشد.

در ارتباط با فضا های خالیِ حاصل از کشیدن نابهنگام یا زودرس دندان ها، موارد زیادی هست که اختلالات ارتباطی دندان ها که منتج به کاهش ارتفاع فکین با هم و همین طور ارتفاع صورت نیز می شود و در نهایت تأثیرات منفی روی مفصل های گیجگاهی می گذارد مورد دیگری است که این مشکل بزرگ رو مطرح می نماید.

برای ارتباط مستقیم با دکتر در واتساپ پیام بگذارید

تماس مستقیم

02122894246 - 02122894247

@drvahidarefi

آدرس:خیابان شریعتی جنب حسینه ارشاد کوچه ارشاد پلاک 3 طبقه 2 واحد 25

منبع: برترین ها
انتشار: بروزرسانی: 22 مهر 1398 شناسه مطلب: 326

به "ایمپلنت دندان های قدامی و مسائل کشیدن زود رس دندان ها" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "ایمپلنت دندان های قدامی و مسائل کشیدن زود رس دندان ها"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید